Soms schrijf je voetbalverhalen die mooier zijn dan je vooraf had durven dromen. Afgelopen zaterdag begon voor SP Rekken Zaterdag 2 met hoop. Kleine hoop. Want het kampioenschap lag niet meer in eigen handen. Alles hing af van de wedstrijd tussen Haarlo en Bon Boys.
Alleen als Haarlo punten zou pakken, kon de schaal alsnog naar Rekken gaan. Dus stapten de jongens zaterdagmiddag samen in de bus richting Sportpark De Berkel. Niet als spelers deze keer, maar als supporters. Vol spanning. Vol ongeloof. En vooral vol hoop. Onder de brandende zon was Bon Boys veel aan de bal, maar Haarlo vocht voor iedere meter gras. En toen gebeurde het ineens: 1-0 voor Haarlo. Langs de lijn ontplofte het uitvak van Rekken. Dromen mochten weer even werkelijkheid worden. Die droom leek al snel uiteen te spatten toen Bon Boys vrijwel direct de 1-1 maakte. Het sprookje leek voorbij voordat het echt begonnen was. Maar Haarlo bleef gaan. Ze gooiden zich voor iedere bal. Elk duel werd gespeeld alsof zij zelf kampioen konden worden. Minuten tikten weg. Rust. Een uur gespeeld. Tachtig minuten. Nog steeds gelijk.
En toen… minuut 85.
Een counter. Chaos. De bal erin. 2-1 voor Haarlo.
Wat daarna gebeurde laat zich nauwelijks omschrijven. Ongeloof. Geschreeuw. Armen in de lucht. En vlak voor tijd viel zelfs nog de 3-1.
Na het laatste fluitsignaal stormden spelers, supporters en staf het veld op. SP Rekken Zaterdag 2 is kampioen.
Met een koffiedienblad als schaal, een snel telefoontje naar Jan Beusink en een compleet geïmproviseerd feest stond er een uur later ineens een platte wagen klaar. Wat volgde was een avond zoals alleen amateurvoetbal die kan schrijven: bier, muziek, zonsondergang, saamhorigheid en herinneringen voor het leven.
En bij thuiskomst kon natuurlijk één ding niet ontbreken: een sprong in de Berkel.
En alsof het weekend nog niet perfect genoeg was, werd er zondagochtend samen afgesloten met een ontbijt bij Rotering, in het zonnetje, met kleine oogjes en grote glimlachen.
